Η οργή και η ορμή: ένα γράμμα δρόμος

Είναι μέρες που δεν έχεις τι να γράψεις. Άλλες που δεν ξέρεις από πού να πρωτο-αρχίσεις... Μερικές φορές οι λέξεις είναι σαν να θέλουν να φωνάξουν· βίαιες, βιαστικές, γεμάτες γωνίες, άλλες φορές ψιθυρίζουν ·στρογγυλεύουν, γίνονται θηλυκές, γλυκές, κατευναστικές. 

Οι λέξεις, λένε, δεν είναι αθώες. Κουβαλάνε εικόνες, μνήμες, μουσικότητα. Εξοργίζουν ή συγκινούν, είναι φίλες ή σου σκάβουν το λάκκο, γενναίες ή δειλές... και πάει λέγοντας. Συνεννοούμαστε πια με λίγες λέξεις κι άσχημες. Αυτές ορίζουν τη ζωή μας: η κρίση, η βία, η φτώχεια, τα μέτρα, η τρόικα, το χρέος...

Οι πολιτικοί, όσο κι αν προσπάθησαν, παρέμειναν στη γνωστή ξύλινη γλώσσα, όσο κι αν «ανεβάζουν τους τόνους», όσο κι αν διανθίζουν με «σκληρή γλώσσα» τις αντιπαραθέσεις τους, όσο κι αν «διασταυρώνουν τα ξίφη τους» και άλλα τέτοια φαιδρά κλισέ.

Οι on line πολίτες, έχει πια ο καθένας το μετερίζι του -το προφίλ του στο fb- και γίνεται επαναστάτης, δηκτικός, ποιητικός, χιουμορίστας, αρθρογράφος, μετρώντας την επιρροή του στους άλλους, που και μεγάλη να είναι πέραν της ναρκισιστικής ικανοποίησης δεν ξέρει τι να την κάνει. Λέξεις άπειρες καθημερινά στο Διαδίκτυο, στο όνομα της επικοινωνίας, που κάποια στιγμή σε ζαλίζει, σε αποσυντονίζει και σου ζητάει όλο και περισσότερο χρόνο.

Οι καλλιτέχνες, πάντα λίγο πιο τυχεροί, έχουν ένα μέσον να βάλουν στις λέξεις τους και την οργή και την ορμή για ζωή. Νέες ομάδες ηθοποιών, νέα στέκια μουσικών, αρχιτεκτονικές παρεμβάσεις στην πόλη, πολλές νέες εκδόσεις βιβλίων. Παλιοί και νέοι καλλιτέχνες προσπαθούν να βγάλουν μέσα από τις στάχτες διαμάντια.

Κι είναι στιγμές, που με κάποια αφορμή, ένα τραγουδάκι που ακούγεται από ένα παράθυρο, ένα ζευγάρι που φιλιέται στο στενό, ή και απλά ποτίζοντας τα λουλούδια σου ενώ δύει ο ήλιος, νιώθεις ότι η ζωή μας έγινε πολύ φτηνή, πολύ μικρή, πολύ άδεια από λέξεις, αισθήματα, σκέψεις.

Και σε πιάνει μια άγρια διάθεση να ζήσεις, να μην κάνεις σε κανέναν τη χάρη να ξεχάσεις τα πιο σημαντικά, να μην πτωχεύσεις άλλο εσωτερικά.

Οι ψυχολόγοι λένε ότι αυτό που μετράει στη ζυγαριά της ψυχικής ισορροπίας, είναι η ευχαρίστηση που παίρνεις από τη ζωή σου, τουλάχιστον να ισορροπεί τη δυσαρέσκεια που σου προκαλεί.

Και πόσοι σήμερα μπορούν να απαντήσουν θετικά; Όπως πάντα, οι ερωτευμένοι, οι καλλιτέχνες και οι τρελοί.

Η Ατζέντα, έψαξε να βρει νέες λέξεις για να περιγράψει το κενό που νιώθουμε καμιά φορά όταν σταματάμε το τρέξιμο και για λίγο ακούμε μέσα μας μια αδύναμη φωνή «πώς ζεις; τι κάνεις; τι θέλεις; τι μπορείς;», αλλά δεν βρήκε ούτε απαντήσεις, ούτε νέες λέξεις.

Η αναζήτηση συνεχίζεται...

protagon.gr